Πέμπτη, Μαΐου 17, 2007
Μεσημεριάτικα
Και τι μεσημέρι – φωτιά και λάβρα, εντός και εκτός (και επί τα αυτά, μπορώ να σου πω). Πέρασε περίπου ένας μήνας, χωρίς να καταλάβω πώς. Εξαφανισμένη σε χαρτιά, τηλέφωνα, συναντήσεις, γραψίματα, διαβάσματα – και να μην έχω και Ίντερνετ για ένα διάστημα. Δεν είναι κι άσχημα. Θυμήθηκα πώς είναι όταν ζούσα χωρίς αυτό.
Διαλειμματάκι, ένας αηδιαστικός καφές έχει απομείνει, τελευταία φτιάχνω αηδιαστικούς καφέδες, για να πίνω λιγότερους (είχαμε σπάσει το φράγμα των πέντε την ημέρα), έλα όμως που τους συνήθισα και δεν μου φαίνονται πια αηδιαστικοί – μήπως να έριχνα μέσα λίγο κώνειο; Χρειάζομαι επιπλέον δόσεις δηλητηρίου, διότι εσχάτως τα αποθέματα μειώθηκαν, είναι που γνώρισα πολλούς ανόητους μαζεμένους.
Ναι, βρε, έχω κέφια. Αλλά τα δικά μου κέφια, τα ιδιότροπα. Αυτά που με πιάνουν όταν βαριέμαι την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, την πραγματικότητα, το παρελθόν και το παρόν, για το μέλλον δεν έχω άποψη, δεν χρειάζεται. Έχω κέφια, επειδή μου αρέσει η δουλειά μου, επειδή με εκνευρίζουν οι συνεργάτες μου και καταλήγουμε να γκρινιάζουμε όλοι μαζί, επειδή εκτός από το να δουλεύεις μόνος σου, στην ησυχία σου, και να βρίζεις τον εαυτό σου για τις ηλιθιότητες που κάνει ενίοτε (ή και πολύ συχνά), είναι ωραίο επίσης να δουλεύεις μαζί με άλλους τρελούς∙ έχω κέφια, επειδή ξέρω ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που με σκέφτονται – μετρημένοι είναι, αλλά ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με την πολυκοσμία – και με βρίζουν που έχω εξαφανιστεί. Δηλαδή, με βρίζουν νοερώς, αλλά όταν τα πούμε από κοντά θα το ξεχάσουν, επειδή θα έχουν να μου πουν πολλά, κι εγώ επίσης.
Τώρα ποιον αφορούν όλα αυτά που κάθομαι και γράφω; Κανέναν, φυσικά. Αλλά γιατί θα έπρεπε; (Γιατί, σάμπως ποιον αφορούν τα άλλα που γράφω;) Αποφάσισα όμως να παίξω λιγάκι: είπαμε, έχω κέφια. Να παίξω, όχι μελόδραμα, αλλά κωμωδία ή επιθεώρηση – δεν μου πάει το μελόδραμα, άσε που συγκινούμαι κιόλας και χαλάει το μακιγιάζ. Κι έτσι, αντί να γράψω κανένα βαθυστόχαστο πάλι ή κανένα λογοτεχνίζον, σκέφτηκα να μη γράψω τίποτα, δηλαδή τίποτα συγκεκριμένο, «ελεύθερο θέμα», βρε παιδάκι μου, αρκεί να μην είναι θλιβερό, βαρύ, ασήκωτο και με πολλές φουσκάλες.
Από την άλλη, και τα «χαρούμενα» δεν μου βγαίνουν. Είναι παράξενο που ενώ επιδιώκουμε τη χαρά ή την ευτυχία, δεν γράφουμε γι’ αυτά τα πράγματα. Τουναντίον, γράφουμε για τις λύπες μας (με τον έναν ή τον άλλον τρόπο). Μια φίλη μου έλεγε ότι με τη χαρά μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνη της, στη λύπη της είναι που χρειάζεται στήριγμα. Μπορεί, δεν ξέρω, εμένα το ίδιο μου κάνει: μπορεί να τηρήσω σιγήν ιχθύος και για τα δύο. Ή μπορεί και όχι. Αναλόγως τη στιγμή, τη διάθεση και τον συνομιλητή. Οι σπηλιές μου αρέσουν περισσότερο από τις ανοιχτές πεδιάδες.
Τελειώνει το διάλειμμα. Λέω να μην το παρατείνω περισσότερο. Διακινδυνεύω να βγει σαχλότερο το κείμενο ή και να σοβαρέψει απότομα. Άσε που όσο γράφω, με πιάνει η διαβολεμένη ειρωνική διάθεση (σιγά που δεν θα μ’ έπιανε με όσα βλέπω και διαβάζω). Εν τούτοις, μέχρι ν’ αρχίσει η λήψη του κωνείου, όσο δηλητήριο έχω μου χρειάζεται.

 
Από τη Λίτσα κατά τις 4:41 μ.μ. | Ενθύμιον |


25 Σημειώσεις:


Κατά τις 4:59 μ.μ., Blogger The Motorcycle boy

Σιγά μην το ξεχάσουμε! ακόμα τηλέφωνο περιμένουμε -αλλά, ξέχασα, εσύ έχεις την κατάρα να μην μπορείς να βγεις μαζί με τον marquee!

 

Κατά τις 5:11 μ.μ., Blogger Λίτσα

Χα, χα, λες να είναι κατάρα εν τέλει; Πάντως, το τηλέφωνο δεν έγινε, διότι ολόκληρη την Τρίτη ήμουν εκτός πόλεως (σε βουνά και λαγκάδια έτρεχα).

 

Κατά τις 5:41 μ.μ., Blogger 2Σx2

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πόση γκρίνια είναι παντού. Ακόμα και στα blogs. Κι εμένα με πιάνει και γράφω κάτι σκατόψυχα ώρες ώρες αλλά τελευταία με τη ζέστα το έχω ρίξει στην τρελή.
Δίκιο έχει η φίλη σου, συμβαίνει αυτό. Αν και συχνά τις λύπες τις περνάμε και ολομόναχοι. Αλλά κι αυτές το αλατοπίπερο της ζωής δεν είναι; Αν δεν υπήρχαν θα ήταν βαρετή η ευτυχία μας. Αρκεί να μην το παρακάνουμε και γίνει παθολογικό.
Καλό απόγευμα!

 

Κατά τις 6:26 μ.μ., Blogger Godot

Και είναι Πέμπτη και πως να σου πούμε ΣΚ να βρεθούμε και μετά θα ερθει η Δευτερα ξανα και δεν θα μπορεις εσυ ή εγώ ή οι άλλοι και ξανα το ΣΚ δεν θα μπορεις και μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι μιρι

 

Κατά τις 9:33 π.μ., Blogger Sigmund_01

:-) :-( :-D !!!
καλημέραααα!!!

 

Κατά τις 12:26 μ.μ., Blogger Aggelos Spyrou

Διαβάζοντας ένα post του συνblogger Σπύρου Σεραφείμ περί χαμόγελου και δακρύων,
έκανα ένα συνειρμό και μια σκέψη.

Του είπα λοιπόν, ότι αυτό που λείπει στη ζωή μας δεν είναι τα δάκρυα χαράς ή λύπης, ούτε το χαμόγελο της χαράς.

Αυτό που λείπει είνα το χαμόγελο της λύπης.

Διαπίστωσα λοιπόν διαβάζοντας το "άνευ θέματος" κατ' εσένα post σου, ότι παρόλο που πάει να σου βγει η "ειρωνική διάθεση", παρόλο που ισχυρίζεσαι ότι "τα χαρούμενα δε σου βγαίνουν", εντούτοις χαμογέλαγα σε όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης.

Πιστεύω ότι θα μπορούσες να γράψεις κάτι πολύ σκληρά όμορφο για το χαμόγελο της λύπης!

 

Κατά τις 9:28 μ.μ., Blogger Λίτσα

2σΧ2: α, της γκρίνιας είμαι κι εγώ, και πολύ μάλιστα. Αλλά πολύ. Το άλλο δεν μπορώ - τη μιζέρια, τους "θρήνους" για χαμένους παραδείσους και τα παρόμοια. Και αν με συλλάβετε θρηνολογούσα, σας επιτρέπω να με λοιδωρήσετε :))
Godot - ε, βέβαια, ο Mboy έχει το όνομα (του γκρινάρη), πλην η χάρη όλη δική σου είναι
sigmund - Δόκτορα, καλησπερίζωωωωω
aggelos spyrou: το ότι χαμογέλαγες άμα τη αναγνώσει του παρόντος, με χαροποιεί ιδιαιτέρως (το χαμόγελο επεδίωκα κι εγώ). Το άλλο που λες δεν το είχα σκεφτεί. Και με έβαλες σε σκέψεις.

 

Κατά τις 11:37 π.μ., Blogger Τίποτα

Χαμογελαστή, ανανεωμένη, ανοιξιάτικη. Καλώς όρισες:)

 

Κατά τις 2:57 μ.μ., Blogger divine mitsakos

bonjour κοριτσάκι!!!

 

Κατά τις 5:43 μ.μ., Blogger homelessMontresor

Επειδή και το κώνειο συνηθίζεται, προτείνω να μασουλάς τον καφέ, τρώγοντας τον με το κουτάλι (με την κυριολεκτική έννοια της λέξης)!
p.s. Την πάτησα σήμερα, ήλπιζα να διαβάσω τπτ βαθυστόχαστο όπως λες και τελικά κατέληξα να χαμογελώ συνομωτικά!

 

Κατά τις 7:45 μ.μ., Blogger Λίτσα

τίποτα- χαμογελαστή και ανανεωμένη, ναι, ανοιξιάτικη, χμμμμ, ναι, κι αυτό, και ας άεχσιε αρχίσει ο καιρός τα τρελά του.
dm - dearest, καλησπέρα.
montresor - με το κουτάλι, ε; Λες; (δεν είμαι για βαθυστόχαστα τις τελευταίες μέρες, αλλά πάλι... πού ξέρεις;)

 

Κατά τις 2:40 μ.μ., Blogger Queerdom

Εγώ νομίζω δυσκολεύομαι πολύ από την χαρά..δεν μπορώ να την σηκώνω μόνη μου, μεταμορφώνεται σε θλίψη και τρέχω να κρυφτώ..Και τότε κάπως μπορώ..Αλλά τότε πια δεν μ'αρέσει..

 

Κατά τις 2:40 μ.μ., Blogger Queerdom

Εγώ νομίζω δυσκολεύομαι πολύ από την χαρά..δεν μπορώ να την σηκώνω μόνη μου, μεταμορφώνεται σε θλίψη και τρέχω να κρυφτώ..Και τότε κάπως μπορώ..Αλλά τότε πια δεν μ'αρέσει..

 

Κατά τις 2:07 μ.μ., Blogger The Therapist

"Είναι παράξενο που ενώ επιδιώκουμε τη χαρά ή την ευτυχία, δεν γράφουμε γι’ αυτά τα πράγματα. Τουναντίον, γράφουμε για τις λύπες μας (με τον έναν ή τον άλλον τρόπο)"

Μα αν δε γραψουμε γι'αυτες, τοτε πως θα τις ξορκισουμε; Εγω το βλεπω σαν μια (αποτελεσματικη) μεθοδο εξισορροπησης της εσωτερικης γαληνης.

 

Κατά τις 8:50 μ.μ., Blogger Λίτσα

queerdom - κάπως έτσι είναι (δεν λέω περισσότερα, αλλά νομίζω ότι καταλαβαίνω)
the therapist - δίκιο έχεις, η γραφή βοηθάει (εσύ το λες "ξορκίζω", εγώ θα το έλεγα "εκλογικεύω", μπορεί και να είναι το ίδιο, ένα είδος "εξορκισμού" είναι και η εκλογίκευση). ΠΑρατηρώ, πάντως, πως γενικά είναι πιο δύσκολο να "πραγματευτεί" κανείς την ευτυχία/χαρά, έστω και στο πλαίσιο της μυθοπλασίας (θα ήταν μονότονο, υποθέτω, επειδή δεν έχει διακυμάνσεις). Επιπλέον, νομίζω ότι και οι αναγνώστες περισσότερο ελκύονται από τη λύπη (των άλλων ή και τη δική τους, αδιάφορο).

 

Κατά τις 10:42 μ.μ., Blogger 2Σx2

"...ΠΑρατηρώ, πάντως, πως γενικά είναι πιο δύσκολο να "πραγματευτεί" κανείς την ευτυχία/χαρά, έστω και στο πλαίσιο της μυθοπλασίας (θα ήταν μονότονο, υποθέτω, επειδή δεν έχει διακυμάνσεις). Επιπλέον, νομίζω ότι και οι αναγνώστες περισσότερο ελκύονται από τη λύπη (των άλλων ή και τη δική τους, αδιάφορο)."

Συμφωνώ απόλυτα. Και νομίζω πως το αυτό ισχύει όχι μόνο στις μυθοπλασίες αλλά και στη ζωή γενικότερα.

 

Κατά τις 2:10 μ.μ., Blogger 2Σx2

Σχετικά με την κινητοποίηση της Παρασκευής για την Αμαλία, σας ενημερώνουμε ότι:

α) Την Παρασκευή 1η Ιουνίου, όλοι οι bloggers θα ανεβάσουμε ένα post με τον κοινό τίτλο "Για την Αμαλία".
β) Το τελικό κείμενο που θα αποσταλλεί με e-mail σε υπουργεία, αρμόδιους φορείς, κλπ έχει ήδη αναρτηθεί και όποιος θέλει μπορεί να το αντιγράψει και να το δημοσιεύσει (όχι πρίν την Παρασκευή). Επίσης θα βρείτε λίστες με links, μεταφρασμένα κείμενα και δελτία τύπου.
γ) Έχει ανοίξει ένα προσωρινό blog για την τελική φάση του συντονισμού της όλης προσπάθειας, με τίτλο Για την Αμαλία. Όσοι θέλετε να συνεισφέρετε ώστε να δικαιωθεί κάποτε ο αγώνας της Αμαλίας, μπορείτε να ενημερωθείτε από εκεί για όλες τις λεπτομέρειες της συλλογικής αυτής δράσης. Δηλώστε συμμετοχή για να γίνετε contributors και ενημερώστε όσους μπορείτε.

Σας ευχαριστούμε.

 

Κατά τις 8:25 μ.μ., Blogger οι σκιές μιλάν

Σαν πολύ δεν παρετάθη η αποχή;!
:)

 

Κατά τις 1:10 μ.μ., Blogger zero

Χμμ...
Αχμμμ....

 

Κατά τις 9:09 μ.μ., Blogger numb

ζεις;

(έφτασε 15αυγουστος- θα κάνω τάμα στην Τήνο, μήπως και κάτσεις και γράψεις κάτι)

 

Κατά τις 9:43 μ.μ., Blogger kyriaz

Έγραψα ένα ποστ,έτσι,μήπως σε ξετρυπώσω... :)

 

Κατά τις 7:25 μ.μ., Blogger MAD

ζεις?
αλο αλο σου τηλεφωνώ...

 

Κατά τις 10:26 μ.μ., Blogger apocalypses

RE SY ZEIS;;;;;;;;;;;;;;

 

Κατά τις 10:28 μ.μ., Blogger apocalypses

ΜΑΛΛΟΝ ΟΧΙ...ΑΠΟ ΠΟΤΕ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΡΕ;;;ΜΗΠΩΣ ΑΛΛΑΞΕΣ BLOG ΚΑΙ Σ' ΕΧΑΣΑ;;;;;