Κυριακή, Νοεμβρίου 26, 2006
Μικρά νυχτερινά

Περίμενε ένα σημάδι. Αλλά εκείνη η νύχτα ήταν συμπαγής. Αδιαπέραστη. Το είχε αποφασίσει: θα έμενε ξάγρυπνος. Να μην περάσει αυτή η μέρα, να μην περάσει.

Το μήνυμα είχε τίτλο “This waltz”. Νυχτερινή ατμόσφαιρα, η Βιέννη σε παρακμή, πρόσωπα που συνωστίζονταν σε ακαθόριστους χορούς. Η μουσική ήταν λάθος. Ο Strauss δεν της άρεσε ποτέ.

Η θάλασσα μαύρη. Σκοτεινή. Τη μάντευες από τον ήχο των κυμάτων. Να μπορούσε να την περπατήσει, να διασχίσει ωκεανούς βαδίζοντας επί των υδάτων. Άσκηση ισορροπίας: στην παραμικρή απροσεξία, παραμόνευε ο κίνδυνος του πνιγμού. «Η νύχτα και η θάλασσα» μουρμούρισε και ξανακύλισε στον ύπνο.

Το πρωί η ομίχλη θα σκέπαζε τα πάντα. Θα ξυπνούσε μέσα στην ομίχλη. Από το σκοτάδι στην ομίχλη. Χωρίς το ασταθές γεφύρωμα του φωτός. Στην ομίχλη, συμφιλιώνονται οι αντιθέσεις, το άσπρο και το μαύρο συνενώνονται στο γκρίζο, διαβρώνοντας τη διαύγεια των μορφών. Νεφελώδες περίγραμμα, υγρός ιστός αράχνης. Να μπορούσε να τον σκίσει, να τρυπώσει κρυφά στην καρδιά του μαύρου δάσους, να αναρριχηθεί σιωπηλά στον πύργο, να βρει την κοιμισμένη πριγκίπισσα, να λύσει την κατάρα.

 
Από τη Λίτσα κατά τις 9:43 μ.μ. | Ενθύμιον |


14 Σημειώσεις:


Κατά τις 9:58 μ.μ., Blogger The Motorcycle boy

Καλώς την -σαν τα χιόνια. Ή σαν τις ομίχλες να πω;

 

Κατά τις 10:13 μ.μ., Blogger unapatatras

Τ'άσπρα χαλικάκια εκείνου του μικρούλη, του κοντορεβυθούλη,
ποιος πρώτος θα τα βρει
Στους δρόμους σκορπισμένα, για σένα και για μένα,
κι όποιος πρώτος τα βρει
στο κάστρο αυτός θα μπει.

Στο κάστρο είναι κλεισμένη χρόνους εκατό
η ωραία κοιμωμένη κι ένα μυστικό.

Μάγισσα το κρατάει, δράκοντας το φυλάει
στο κάστρο πώς θα μπω,
πες μου το μυστικό, αχ πες μου το μυστικό
κάποιος που όλα τα ξέρει
ψηλά στον Υμηττό

Συνάντησα ένα βράδυ κρυφά το μυστικό
Ωραία Κοιμωμένη στ' αλήθεια σ' αγαπώ
Δείξε μου εσύ το δρόμο και θα ρθω να σε βρω.
το μόνο της ζωής μου ταξίδι είσαι εσύ
κοντεύω τα σαράντα κι ακόμα είμαι παιδί.

(στίχοι Θοδωρής Γκόνης, μουσική-φωνή Νίκος Ξυδάκης)

γεια'σ Λίτσα :-)
πίνακας ζωγραφικής...
πολύ όμορφος
πιάστηκα στον υγρό ιστό αράχνης
να 'σαι καλά

 

Κατά τις 10:15 μ.μ., Blogger divine mitsakos

επιτέλους!
Λίτσα strikes back!
καλό σου βράδυ :))

 

Κατά τις 10:19 μ.μ., Blogger Λίτσα

Mboy: Σαν τις ομίχλες μάλλον... ξέρεις τι γίνεται εδώ κάθε πρωί;
unapatatras: ωραίο τραγουδάκι, το είχα ξεχάσει. Αλλά, έχεις δίκιο, ταιριάζει.
dm: καλό βράδι, dear.

 

Κατά τις 10:23 μ.μ., Blogger Sigmund_01

Η ομίχλη μου αρέσει, μερικές φορές, γιατί δημιουργεί νέα διάσταση στα πράγματα. Νέα χρώματα και κρυφές φωτοσκιάσεις!
Καλησπέρα Λίτσα!

 

Κατά τις 11:33 μ.μ., Blogger numb_jg

Άντε ρε Λίτσα, που είχες χαθεί;
Ομιχλώδες τοπίο, ομιχλώδες ποστ και γι αυτό όμορφο :)

 

Κατά τις 11:58 μ.μ., Blogger ΣεΞπΥρ

Εμένα μου αρέσει η πρωινή καταχνιά. Όμορφο το κείμενο. Ομορφότερη η επιστροφή σου :)

 

Κατά τις 1:41 π.μ., Blogger Eu-aggelos

Χωρις να θελω να χαλασω το ομορφο κλιμα θελω να κανω μια (ηλιθια) ερωτηση.Εχει η Βιεννη θάλασσα ή εμενα μου διαφευγει το νοημα;Ε;

 

Κατά τις 7:08 π.μ., Blogger roidis

αχ, οι φιλόλογοι έχουν θαμμένο μέσα τους τον ποιητή...
Να τον δείχνουν συχνότερα Λίτσα μου. Να τον δείχνουν, και σ'ευχαριστούμε.

με ταξίδεψες.

 

Κατά τις 7:54 π.μ., Blogger Λίτσα

sigmund - ακριβώς, τα "θαμπώνει" και στρογγυλεύει τις αιχμές. Καλημέρα
numb - Άσε, ακόμη χαμένη είμαι, εδώ που τα λέμε. Ευχαριστώ
σεξ+πυρ - κατάλαβα, όλοι της ομίχλης είμαστε.
euaggelos - Όχι, βρε, η Βιέννη δεν έχει θάλασσα. Αλλά τα κείμενα δεν είναι συνέχεια το ένα του άλλου. Εξ ου και το κενό ανάμεσά τους.
Ροΐδη - ας πούμε, αντίδωρο στα ταξίδια του άλλου Ρο.

 

Κατά τις 11:06 π.μ., Blogger sorry_girl

Madame μου θυμίσατε πολλά!
Και μου λείψατε επίσης!
;)

 

Κατά τις 12:05 μ.μ., Blogger o erwtas pernaei ap' to stomaxi

Καταπληκτικό Λίτσα! Σαγηνευτικό!
Γράφε συχνότερα τέτοια!

 

Κατά τις 7:47 μ.μ., Blogger DCD

Θα συμφωνησω με Ροϊδη. Ξεφευγεις (κι εγω μαζι) ευχαριστα οταν γραφεις με αυτο τον τροπο. Πρεπει να στο ειχα αναφερει και στο παρελθον με μια περιγραφη του κηπου σου.
Ενταξει, ενταξει... το παραδεχομαι... ηταν και μικρο :))

 

Κατά τις 11:27 μ.μ., Blogger Λίτσα

dcd - ενώ το σημερινό... άστα να πάνε :))