Κυριακή, Μαρτίου 18, 2007
Se7en

Μπαίνω σήμερα το πρωί στο Tatween, και βρίσκω ένα φάκελο κάτω από το χαλάκι. Ο φίλτατος Π, με το σύνηθες παιγνιώδες ύφος, με βάζει στο παιχνίδι των επτά ταινιών. Πηγαίνω μια βόλτα από το Gravity, εξαιρετικό post έφτιαξε ο αφιλότιμος, έβαλε και αφίσες και μουσικούλα, έκατσε κι έγραψε και ανάλυση, ομολόγησε και τους κρυφούς του πόθους για την Patricia Arquette (a propos, κι εμένα μου άρεσε το "Lost Highway"), μπορείς τώρα να περιοριστείς σε απλή απαρίθμηση;

Από την άλλη, ποιες στην ευχή είναι οι αγαπημένες μου ταινίες; Τις μισές τις έχει γράψει ο Zero, τις άλλες μισές ο Π – τι να κάνω τώρα, να γράψω τα ίδια και εγώ;

Η υπόθεση σηκώνει καφέ, αυτοσυγκέντρωση, σκέψη και μνημονικούς ακροβατισμούς. Ας πάμε πίσω στο χρόνο, λοιπόν.

Από Διός άρξαρθε – τουτέστιν, “Casablanca”, Michael Curtiz, 1942. Επειδή είναι ο Bogart και η Ingrid, ο Rick και η Ilsa, επειδή Everybody comes to Ricks bar, κι επειδή κανένας αποχαιρετισμός δεν ξεπέρασε ποτέ εκείνο το “Heres looking at you, kid”. Play it again, Sam.

Από την Καζαμπλάνκα στη Νέα Ορλεάνη, μεταπολεμικές αυταπάτες, Tennessee Williams και ταξίδια στο φως και στο σκοτάδι withA Streetcar named Desire” (1951). Ο Elia Kazan ζωγραφίζει με γρήγορες νευρικές πινελιές, η Vivien Leigh μετέωρη στις νευρώσεις και τις παραισθήσεις της Blanche, ερωτοτροπώντας με το salto mortale, και ο Marlon Brando παίζει παιχνίδια έλξης και απώθησης πίσω από το προσωπείο του Stanley Kowalski.

Σαν να βάρυνε το κλίμα – ας φύγουμε από τη ζοφερότητα του αμερικανικού νότου, ξημερώνει όπου να ’ναι, ιδανική ώρα για “Breakfast at Tiffanys” (1961). Ο Blake Edwards μεταφέρει στην οθόνη μια ιστορία του Truman Capote και η Audrey Hepburn καθισμένη στο μπαλκόνι ονειρεύεται το παραμύθι της Holly Golightly (με τη μουσική υπόκρουση του Henry Mancini)– diamonds are forever, my darling, αρκεί να κουνήσει η νεράιδα το μαγικό ραβδάκι και ο χρόνος θα σταματήσει ένα λεπτό πριν από τις 12.

Θα υπάρχουν αυτά τα παραμύθια και στους κόσμους του μέλλοντος; Στο “Brazil” (1985) μάλλον όχι. Ο Terry Gilliam ανακατεύει κωμωδία και δράμα – η ρομαντική αρχή της μείξης των ειδών σε όλο της το μεγαλείο. Πιθανότατα, η καλύτερη ταινία επιστημονικής φαντασίας – σίγουρα η πιο αγαπημένη μου από αυτό το είδος· πάντα πίστευα ότι επιβεβαιώνει σε άλλα συμφραζόμενα εκείνο το Hell is a state of mind του William Blake.

Από τη ρομαντική ποιητική του Terry Gilliam στο ρομαντικό μυθιστόρημα της Mary Shelley. “Frankenstein” του Kenneth Branagh (1994). Εξαιρετική απόδοση της gothic ατμόσφαιρας, από σκηνή σε σκηνή η ασφυξία γίνεται πιο βασανιστική, ο de Niro δεν είναι ακριβώς στα καλύτερά του, αλλά μέσα στο σύνολο δεν προσέχεις τις ατέλειες.

Συγγενής θεματικά η “Mary Reily” του Stephen Frears (1996). Η Julia Roberts έξω από τις νόρμες της χολυγουντιανής κομεντί, μοναχική αλλά όχι εύθραυστη, υποπτεύεσαι ότι μια ανάσα τη χωρίζει από την ολέθρια έκρηξη του πάθους, και ο John Malkovich ολισθαίνει οδυνηρά ανάμεσα στις διαφορετικές έως αντιφατικές εκδοχές του εαυτού βαδίζοντας από τον Dr. Jekyl στον Mr. Hyde και τανάπαλιν – ξεχνάς ότι έχεις να κάνεις με υπόκριση, ίσως επειδή η εναλλαγή των προσωπείων είναι η πεμπτουσία της πλοκής· ή μάλλον όχι, δεν πρόκειται για εναλλαγή προσωπείων, πρόκειται για εγκλωβισμό σ’ αυτά.

Να τελειώσουμε με κάτι πιο χαρούμενο; “How to kill your neighbor’s dog” (2000) του Michael Kalesniko. Ο Kenneth Branagh αποδίδει έξοχα τις νευρώσεις και τις φοβίες του Peter McGowan, ενός πολλά υποσχόμενου συγγραφέα που μετά από μια εντυπωσιακή είσοδο στην καλλιτεχνική σκηνή, είναι καθηλωμένος σε εκφραστικά (και άλλα) αδιέξοδα. Έξυπνοι διάλογοι, ματιά που κινείται ανάμεσα στον αυτοσαρκασμό, στην ειρωνεία και στο “this is how things are”, χωρίς μελοδραματικές κορώνες και χωρίς να υπεισέρχεται το μοτίβο της παθητικής παραίτησης.

Προσπάθησα να βάλω και φωτογραφίες, αλλά δεν μου πετύχαινε σήμερα και δεν έχω πολύ χρόνο· δεν πειράζει, μπορείτε να κινητοποιήσετε την εικονική σας φαντασία.

(Κάπου ειπώθηκε ότι και οι κινηματογραφικές μας προτιμήσεις φανερώνουν πράγματα για τον εαυτό μας· ανησυχητικό μου ακούγεται, λαμβάνοντας υπόψη τις δικές μου επιλογές.)

 
Από τη Λίτσα κατά τις 12:13 μ.μ. | Ενθύμιον |


10 Σημειώσεις:


Κατά τις 5:13 μ.μ., Blogger Π

Aυτό θα πει γρήγορα αντανακλαστικά! (As if we didn't know...)

«Se7en»? Shiiit, πώς δεν το σκέφτηκα;;; (Eίχα σκεφτεί μόνο το The Magnificent Seven.)

Bέβαια με αυτόν τον τίτλο περίμενα ότι στην επτάδα σου θα δω και αυτήν την ταινία, που τη θεωρώ αριστούργημα στο είδος της (όπως και το Brazil - αν βρούμε ποιό ακριβώς είναι το είδος του).

Yποπτεύομαι δε ότι εσένα ο Brando πρέπει να σου αρέσει κάπως περισσότερο από την Arquette μου. (Tη Winona γιατί την έφαγε το σκοτάδι;)

Aλλά εκεί που συμφώνησα ότι εσύ τα καταφέρνεις καλύτερα με τι λέξεις, πήγες κι έγραψες «από Διός άρξαρθε»: τι άρξαρθη κραυγή είναι αυτό; («παιγνιώδες ύφος», moi?)

H μυθική ατάκα «Play it again, Sam» είναι όντως μυθική: δεν υπάρχει ακριβώς έτσι στην ταινία. Bλ. εδώ (και εδώ δι' άλλας ωραίας ατάκας).

Παρά ταύτα συλλαμβάνομαι αδιάβαστος: δεν έχω δει Mary Reily και How to kill your neighbor’s dog (ενώ θα έπρεπε, απ' ότι φαίνεται).

 

Κατά τις 5:52 μ.μ., Blogger zero

Ολες ειναι εξαιρετικες ταινιες.

ζερο.

 

Κατά τις 9:19 μ.μ., Blogger zouri1

σωστη.

 

Κατά τις 11:28 μ.μ., Blogger o erwtas pernaei ap' to stomaxi

πωπω τρελή γκάμα! ;-)

 

Κατά τις 1:53 π.μ., Blogger Λίτσα

Π - ήμουνα σίγουρη ότι το Se7en θα το σχολίαζες (γι' αυτό και το επέλεξα). Φυσικά, και είναι και αυτό μέσα στις αγαπημένες μου ταινίες - και πολλές άλλες ακόμη, ωστόσο επτά είπαμε. Χαχα, πώς σας πέρασε η ιδέα για τον Brando; εγώ ανάλυση του ρόλου έκανα. Για το άρξαρθε τι να πω; lapus calami, φίλτατε, και δεν το διορθώνω, διότι άλλως το σχόλιό σας θα μείνει να αιωρείται.
Το Play it agian, Sam, πράγματι δεν υπάρχει ακριβώς έτσι στην ταινία. Ευχαριστώ για τα links και οπωσδήποτε σας προτρέπω να ιδείτε τις δύο ταινίες που - περιέργως - δεν έχετε δει. (Και ευχαριστώ για τον φάκελο κάτω από το χαλάκι, φυσικά).
zero - αναγκαστικά απέφυγα ταινίες που είχες σημειώσει εσύ (εκτός από την Casablanca, είπαμε "από Διός άρξασθε") αλλά όπως είδες στους σκηνοθέτες εν πολλοίς συμπέσαμε πάλι.
zouri - ευχαριστίες
erst - εμ, γι' αυτό μου ακούγεται ανησυχητικό.

 

Κατά τις 12:16 π.μ., Blogger BeBe

Τυγχάνει μια από τις δικές μου αγαπημένες να είναι το Breakfast at Tiffany's. Έχει πέσει πολλή ανάλυση στην Holly Golightly. Νομίζω πως εκπροσωπεί επάξια το πρότυπο κάθε φοβισμένης γυναίκας. "Κλέβει" κάθε στιγμή και κάθε συναίσθημα, αρκεί να το κάνει με στυλ.
Ωραίες επιλογές!

 

Κατά τις 5:42 π.μ., Blogger Λίτσα

bebe - ωραία παρατήρηση. Σ' ευχαριστώ.

 

Κατά τις 4:49 π.μ., Blogger Ilias Dimopoulos

Και καινούργιος και με καθυστέρηση, αλλά τι να κάνω τώρα σκόνταψα εδώ και καθ΄ότι αλιευτής επτάδων (ταινιάκιας γαρ)...
Πολύ ωραία λίστα - και ακόμα πιο ωραία συνοδευτικά εδέσματα - όμως η επιλογή για την οποία γράφω τις γραμμές είναι η Mary Reily. Τι ωραία να ξέρεις ότι υπάρχουν κι άλλοι...

 

Κατά τις 10:38 μ.μ., Blogger Λίτσα

ilias - thanks for passing by και ναι, είναι καλό να το ξέρεις αυτό.